Van straat naar Skaeve Huse

Zodra omwonenden hoorden wie hier zouden gaan wonen, ontstond er veel weerstand. Er kwamen bijeenkomsten, protesten en juridische stappen. Erika: “De angst was groot. Mensen dachten dat er gevaarlijke bewoners zouden komen. Terwijl het vooral mensen zijn die heel veel pech hebben gehad.” Manager Gebiedsteam Groningen Miranda ten Cate ziet wat in de toekomst beter kan. “Als je in nieuwe wijken vanaf het begin intekent dat er voorzieningen voor bijzondere doelgroepen komen, weten kopers en huurders waar ze ja tegen zeggen. Dat scheelt veel frustratie en vertraging.” Ook werd duidelijk dat onbekendheid een belangrijke rol speelde. Miranda nam ooit deel aan een stadswandeling met een dakloze. Een ervaring die haar kijk verder verdiepte. “Je realiseert je niet wat het betekent als je nergens naar binnen mag om even naar de wc te gaan of warm te zitten.” Daarmee werd de urgentie nog duidelijker: deze mensen hebben een veilige plek nodig.

Ondanks de lange weg is het gelukt: de huisjes staan, er is dag en nacht een beheerder aanwezig en begeleiders van Werkpro bieden ondersteuning. Volgens Ingrid Bouwsema van Werkpro is dat van grote waarde: “Dit is een thuis voor mensen die anders buiten hadden geslapen. Zoveel jaren werk komt hier samen.” Ook Erika, die talloze gesprekken voerde met bewoners, gemeente en partners, benadrukt het belang van doorzetten: “Het had makkelijk kunnen mislukken, maar juist omdat we bleven samenwerken is het gelukt.” Voor de bewoners zelf betekent de komst van Skaeve Huse meer dan alleen een dak boven hun hoofd. De woorden van Dylan, één van de eerste bewoners, spreken voor zich.

“Het bevalt heel goed, ik ben een gelukkig man. Ik heb een eigen plek, een mooi uitzicht.” Hij sliep eerder op straat, soms zelfs ondergesneeuwd. “Nu kom ik ’s avonds thuis en kan ik mezelf opfrissen. Ik kan lekker slapen met de verwarming aan.” Dylan kijkt vooruit: “Ik wil er een hekje neerzetten en wat bloemetjes. Ik ga er wat moois van maken.”

Voor de nieuwe bewoners is rust misschien wel het grootste cadeau. Een eigen deur. Een bed. Warmte. Privacy. En begeleiding die helpt met dagelijkse vragen.

“Veel van deze mensen leven jarenlang in overlevingsstand. Hier krijgen ze eindelijk ruimte om uit te rusten.” Ook praktische zaken worden ineens geregeld. Zo kun je zonder adres geen uitkering aanvragen. “Dat raakte mij het meest,” zegt Miranda. “Je hebt geen huis, dus je kunt geen uitkering aanvragen. Maar zonder inkomen kun je geen huis krijgen. Het is een cirkel die ze zelf niet kunnen doorbreken.”

Hoewel dit project gepaard ging met weerstand, vertraging en moeilijke momenten, staan gemeente, Werkpro en Lefier nu schouder aan schouder. Ingrid Bouwsema zegt het treffend: “Zonder samenwerking was dit nooit gelukt. We hebben elkaar gewoon heel hard nodig.” Erika: “Die samenwerking en besluiten zijn nodig, ook als dat betekent dat je voorbij je eigen belang kijkt en buiten gebruikelijke processen werkt.” En precies dat maakt Skaeve Huse tot wat het nu is: een veilige plek voor mensen die anders op straat hadden geslapen, en een project waarin partners vasthielden aan wat nodig was, ook als de omgeving kritisch was. Maar we zijn er nog niet. Erika: “Hoewel de woningen staan en het er van buiten misschien uitziet alsof alles klaar is, vraagt het project achter de schermen nog steeds veel aandacht. De samenwerking blijft nodig, want er zijn nog stappen te zetten rond de tijdelijke locatie, de verhuizing en de bezwaren die blijven binnenkomen.”

Skaeve Huse laat zien dat maatschappelijke verantwoordelijkheid soms vraagt om lef, volhouden, uitleg geven en blijven verbinden. Maar het laat vooral zien wat er mogelijk is wanneer we blijven zoeken naar een plek voor iedereen.