Een buurt die lange tijd de adem inhield

Een situatie die alle grenzen overschreed
Carmen is medewerker bewonerszaken in Hoogezand en herinnert zich de eerste maanden van deze zaak nog goed. “Je merkte dat er iets gaande was”, vertelt ze. “Maar mensen waren bang om meldingen te maken omdat ze dachten dat de overlastveroorzaker achter hen aan zou komen. We konden er de vinger nog niet op leggen, maar we voelden dat er onder de oppervlakte meer speelde”.
De huurder waar het om ging was ernstig verslaafd. Zijn woning werd een plek waar dag en nacht onbekende mensen in- en uitliepen. Auto’s die op vreemde tijdstippen stopten, harde muziek, lek gestoken autobanden en geschreeuw waren bijna dagelijks aanwezig. Er was ook een sterk vermoeden dat er drugs werd gemaakt in de woning. Buurtbewoners leefden met ingehouden adem. Een van hen werd zelfs fysiek aangevallen. “De leefbaarheid in de straat was echt slecht. Mensen durfden hun kinderen niet meer buiten te laten spelen”, vertelt Carmen. Juist die angst maakte het zo ingewikkeld. “Zonder meldingen kunnen we weinig doen.”

Privacy is belangrijk, maar soms ook frustrerend
De politie was veel aanwezig in de straat. Ook zorgpartijen, het veiligheidshuis en de gemeente sloten aan. Toch kwam het zorgoverleg moeilijk op gang. Het is vaker zo dat het veel moeite kost om duidelijk te krijgen dat wonen voor een bepaalde huurder gewoon niet meer gaat. Je hoopt dat instanties direct willen meewerken aan een oplossing, maar in de praktijk ligt dat vaak ingewikkelder en spelen belangen een rol. Daardoor bleef het een complexe puzzel. Iedereen kende delen van het verhaal maar niemand mocht het hele plaatje delen. Door de privacywetgeving konden we de heftigste informatie niet gebruiken, terwijl die wel het echte gevaar liet zien.

Dan zit je in zo’n overleg en hoor je dingen waarvan je denkt: Als we dit toch konden gebruiken… Maar je mag het niet delen. Dat voelt dan zo oneerlijk. Je wil het beste voor de buurt.”

Een doorbraak dankzij anonieme verklaringen
Ondanks de angst waren er drie bewoners die bleven melden. Samen met hen en de deurwaarder werd een nieuw instrument ingezet: officiële anonieme verklaringen. “Dat was echt een doorbraak,” vertelt Carmen. “De rechter neemt zulke verklaringen serieus. De deurwaarder kan bevestigen dat de meldingen van meerdere personen komen. Dat geeft zoveel meer gewicht dan twintig anonieme meldingen. Die kunnen namelijk ook allemaal van één persoon zijn.” Het was een groot keerpunt in het dossier.

Het einde van een zware periode
Uiteindelijk vertrok de huurder na anderhalf jaar. Hij had zelf zijn huur opgezegd nadat Lefier een rechtszaak aankondigde. “De rust is terug,” zegt Carmen. “Er is geen angst meer en bewoners voelen zich weer veilig. Dat gun je ze zo na anderhalf jaar in angst.” De woningen in dit deel van de straat worden binnenkort gesloopt. Voor sommige bewoners voelt dat als een opluchting. Een symbolisch einde van een donkere periode.

Wat betekent dit voor de toekomst?
Voor medewerkers bewonerszaken was dit één van de zwaardere dossiers. “Ik denk niet dat dit soort zaken minder worden,” zegt Carmen. “Er wonen steeds meer mensen met verward gedrag in de wijk omdat, onder andere, veel instellingen verdwenen zijn. Dat betekent dat onze functie groeit en we steeds beter leren hoe we hiermee om moeten gaan.” De straat is nu weer een plek waar kinderen buiten spelen en mensen elkaar groeten zonder schichtig om zich heen te kijken. Ze zorgen, luisteren, verbinden en houden vol. Ook als het zwaar is. En dat mag best eens verteld worden.